ช่วงวาเลนไทน์เป็นช่วงที่แต่ละโรงเรียนไม่ค่อยคึกคักฝึกซ้อมเท่าไหร่ มิสึกิซังเลยหยุดๆเรื่องแอบซุ่มดูโรงเรียนอื่นไปหน่อย แล้วก็เคี่ยวเข็ญสมาชิกในชมรมของพวกเรามากขึ้น แต่ดูท่าพวกรุ่นพี่แต่ละคนใจคอห่อเหี่ยวลงสวนทางกัน แถมบ่นพึมพำๆแต่เรื่องช็อคโกแลต

ส่วนผมน่ะเหรอ? เฉยๆครับ ไม่มีปีไหนที่ผมพลาดช็อคโกแลตหรอก เพราะอย่างน้อยผมก็ยังได้จากพี่ยูมิโกะ พี่สาวผมอยู่ดี

เดี๋ยวนี้วันเสาร์-อาทิตย์ มีโอกาสได้กลับบ้านบ่อยขึ้น ถือว่าโชคดีที่ได้กลับมาฉลองวันเกิดที่บ้าน แต่ก็แอบแปลกใจอยู่เหมือนกันที่ทุกอย่างดูจะเป็นใจให้วันเกิดปีนี้เป็นวันของสตอเบอร์รี่หรือยังไงก็ไม่รู้ ทั้งบ้านเต็มไปด้วยสตอร์เบอร์รี่ทั้งแบบสด แบบอบแห้ง ในตู้เย็นก็มีน้ำรสสตอร์เบอร์รี่แช่ไว้

แถมพี่ยูมิโกะอบเค้กรสสตอร์เบอร์รี่ให้เป็นเค้กวันเกิดอีก ที่น่าประหลาดใจก็คือมีใครบางคนแอบเอาคิทแคทรสสตอร์เบอร์รี่...เอ่อ อืม จริงๆคือรสซากุระน่ะล่ะ ใส่กระเป๋าเทนนิสผมไว้ก็ไม่รู้ ไม่รู้ว่าเอามาใส่ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่..กินแล้วก็อร่อยอยู่เหมือนกัน เปรี้ยวเชอร์รี่นิดๆ

ปล.1 มิสึกิซังอย่าโกรธเลยนะครับที่ผมรับโทรศัพท์เมื่อกี้ไม่ทัน แล้วก็..ขอบคุณสำหรับการ์ดอวยพรวันเกิดนะครับ แต่คราวหลังเวลาส่งของให้ผม...อย่าสอดไว้ในนิตยสารเทนนิสเลยครับ ถ้าพี่เขามาขอหยิบไปอ่านแล้วเจอเข้า สงสัยจะเรื่องยาวแน่ๆ

ปล.2 ใจนึงก็คิดอยู่ว่าคิทแคทนี่เป็นของ....... แต่คงไม่ใช่ซะล่ะมั้ง?

ปล.3 แท็คคืออะไรเหรอครับ? ใครก็ได้บอกที