อ่า ... สวัสดี ชั้นเองนะ มินามิ เคนทาโร่ กัปตันของทีมยามาบุกิ ... หวังว่าคงจะยังจำชั้นได้นะ? (ฮา)
ที่จริงชั้นก็ไม่ได้คิดจะเขียนไดอารี่เป็นจริงเป็นจังอะไรหรอก แต่เห็นว่าเซ็นโงคุเขียนทิ้งไว้แค่ 2-3 เอ็นทรี่แล้วก็หายหน้าไป ทิ้งให้หมวด "ยามาบุกิ" มีเรื่องให้อ่านแค่นิดเดียว ... สงสัยว่าจะโดนอาจารย์เรียกไปเรียนพิเศษทุกวันหลังเลิกเรียนแน่เลย ... เห็นเจ้านั่นพูดคำว่าลัคกี้ๆ อย่างงั้นน่ะ ไม่ค่อยเก่งภาษาอังกฤษซักเท่าไหร่หรอก ... อื้ม ไม่ว่าจะยังไงก็เถอะ ชั้นจะตักเตือนหมอนั่นให้นะ ต้องขอโทษทุกคนด้วย ก็ที่นี่น่ะเป็นไดอารี่รวมนี่นา? เขียนทิ้งๆ ขว้างๆ เอาไว้ก็ไม่ดีใช่มั้ยล่ะ
ถ้าชั้นจะหยุดเขียนสั้นๆ แค่นี้ก็คงจะไม่พอ เห็นทีควรจะเขียนไดอารี่ประจำวันต่อท้ายสักหน่อย ... อืม ... มีเรื่องอะไรบ้างนะ ...
... อ้อ ! เมื่อวานมีลูกหมาสีน้ำตาลสองตัวหลุดเข้ามาในคอร์ทล่ะ ทุกคนตื่นเต้นกันใหญ่เลย ... ถึงคอร์ทของโรงเรียนเราจะอยู่ใกล้กับประตูทางเข้าของโรงเรียนก็เถอะ แต่ก็ใช่ว่าจะมีลูกหมาวิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามาบ่อยๆ ซะเมื่อไหร่ แย่หน่อยที่เราต้องฝึกซ้อมให้ครบตามตาราง ชั้นกับฮิจิคาตะสองคนก็เลยต้องวิ่งไล่จับลูกหมาออกไปปล่อยข้างนอก ... ชั้นคิดว่าชั้นตัดสินใจได้ดีแล้วถึงได้ก็สั่งออกไปแบบนั้น แต่กลายเป็นว่าเหตุการณ์ยิ่งโกลาหลไปกันใหญ่ สมาชิกชมรมแทบทุกคนกลับวิ่งขวางไม่ให้ชั้นกับฮิจิคาตะจับลูกหมาได้ซะอย่างงั้น ... การที่ชั้นจะแก้ปัญหาเฉพาะหน้าแบบนั้นน่ะมันก็เป็นเรื่องที่กัปตันอย่างชั้นสมควรทำไม่ใช่เหรอ? ... เทะสึกะ อาโตเบะ ยูคิมุระ ในสถานการณ์แบบนี้ถ้าเป็นพวกนายทำยังไงกันน่ะ? ที่ถามก็แค่อยากได้ความคิดเห็นของพวกนายเท่านั้นล่ะ ... บางทีคนอย่างชั้นอาจจะไม่เหมาะกับการเป็นบุโจวก็ได้ ไม่รู้สิ ปัจจุบันเซ็นโงคุหรืออาคุทสึก็ยังโดนเข้าใจผิดว่าเป็นบุโจวแทนชั้นเลยนี่นา ... ?
อ่า ... นี่ชั้นกำลังเขียนเรื่องอะไรอยู่น่ะ ... สงสัยช่วงนี้คงจะนอนไม่ค่อยพอเท่าไหร่ เคยได้ยินเขาพูดกันว่า "การยิ้มและการหัวเราะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น" งั้นชั้นจะลองทำตามฟูจิกับยูคิมุระที่ยิ้มได้ทั้งวันก็แล้วกันนะ ดูท่าทางพวกนายจะต้องมีความสุขอยู่เสมอแน่ๆ เลย
ไดอารี่ครั้งแรกของชั้นคงจะจบเพียงเท่านี้แหละ ยังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยก็แล้วกัน ... นะ?
edit @ 2007/07/05 20:31:35
)