อรุณสวัสดิ์ทุกคน โจทาโร่ครับ !

ถึงจะพูดว่าอรุณสวัสดิ์ แต่นี่ก็เกือบสิบโมงเช้าแล้ว แต่ผมเพิ่งกลับจากไปวิ่งมาครับ ตอนเช้าๆนี่อากาศดีนะครับ ที่จริงเห็นฟ้าครึ้มๆ นึกว่าฝนจะตก แต่ตอนนี้ อากาศก็แจ่มใส น่ายินดีมากเลย เพราะชิชิโดะซังจะได้ไม่เปียกฝน ผมรู้ว่าชิชิโดะซังก็ตื่นเช้าไปวิ่งเหมือนกัน ถึงเราจะไม่ได้วิ่งข้างๆกัน แต่ผมก็จะพยายามครับ ! ชิชิโดะซังก็พยายามเข้านะครับ ! ชิชิโดะซังน่ะวิ่งเร็ว เวลาคุณเอาจริง ผมจะกลายเป็นตามหลังไปซะทุกครั้ง แต่ซักวัน ผมจะไปวิ่งเคียงข้างคุณให้ได้...

จะว่าไปแล้ว ตื่นแต่เช้าไปวิ่งแบบนี้ ถ้าเป็นรุ่นพี่อาคุตางาว่า ต้องกลับมานั่งง่วงแล้วนอนต่อแน่ๆเลย แต่ผมน่ะ ถ้าได้หลับสนิท ก็จะไม่ง่วงหรอกครับ ถึงจะนอนน้อยแค่ไหนแต่ก็นับว่าหายากนะ ที่ผมจะหลับสนิท เพราะผมชอบฝันถึงคนๆนึงบ่อยๆ ผมเคยบอกเค้าไปแล้ว ...แต่ทั้งที่เค้าเคยเตือนว่า "โจทาโร่-- -- ถ้านายไม่อยากฝันร้ายล่ะก็ เลิกพูดแบบนี้จะดีกว่า" แต่ผมก็ยังควบคุมตัวเองไม่ได้อยู่ดี ..... ขอโทษนะครับ ชิชิโดะซัง ที่ผมฝันถึงคุณอีกแล้ว ไม่ว่าจะหลับหรือตื่น...ขอโทษนะครับ...

วันนี้เป็นวันหยุด ผมคิดว่าต้องอยู่ที่บ้านทำการบ้าน แต่ก็ไม่ลืมที่จะฝึกซ้อมนะครับ ผมจะได้ไล่ตามชิชิโดะซังทันซะที ชิชิโดะซังน่ะ ทั้งขยันและมีความพยายาม ผมนับถือมากๆเลยครับ ป่านนี้ชิชิโดะซังกำลังทำอะไรอยู่นะ...

อ้อ จะว่าไป เมื่อวานนี้ รุ่นพี่มุคาฮิ โทรศัพท์มาหาผม บอกว่าวันศุกร์หน้า ให้ผมไปงานกีฬาสีที่โรงเรียน ผมก็อยากไปครับ ! ถ้าผมไม่มีธุระอะไรด่วน ก็จะไปแน่ๆ ผมตอบไปว่าถ้าว่างก็จะไปแน่ แต่รุ่นพี่มุคาฮิ บอกกลับมาว่า " ต้องว่าง! " ... รุ่นพี่มุคาฮินี่ชอบบังคับจังนะครับ ... แต่ถ้าเป็นชิชิโดะซังล่ะก็ ไม่ต้องบังคับผมก็เต็มใจ แม้จะงานยุ่งแค่ไหน ก็จะไปให้ได้ครับ ! ชิชิโดะซัง ... วันนี้ก็ขอให้เป็นวันที่ดีของคุณนะครับ ! ทุกคนก็เหมือนกัน พยายามเข้านะครับ !

.

.

โจทาโร่ครับ

วันนี้ไปซื้อแว่นใหม่กับกาคุโตะมา

เนื่องด้วยวันนี้ระหว่างพักซ้อมชั้นก็ถอดแว่นวางไว้บนม้านั่งแล้วหยิบผ้ามาเช็ดหน้า อยู่ ๆ เจ้า อาคุตางาว่า จิโร่ ก็มาล้มทับแว่นชั้นแตก...แถมเจ้าตัวยังหลับไปเลยเสียอีก ...ชั้นล่ะแทบจะถีบมันตกจากม้านั่งถ้ากาคุโตะไม่วิ่งมาห้ามไว้ซะก่อนนะ...สุดท้ายคาบาจิก็มาอุ้มเจ้านั่นไป

ตลอดช่วงซ้อมที่เหลือก็เลยไม่ได้ใส่แว่นเพราะวันนี้ไม่ได้เอาแว่นสำรองมา แถมพอกลับไปถึงบ้าน เจ้าอาคุตางาว่าก็มาหาบอกว่าจะมาขอโทษเรื่องทำแว่นแตก อันที่จริงชั้นก็ไม่ได้อยากจะว่าอะไรหรอกนะ ถ้าไม่ใช่เจ้านั่นดันเหยียบพรมเช็ดเท้าแล้วลื่นจนมือเผลอมาคว้าแว่นชั้นไปตกแตกอีกรอบ...เจ้านั่นขอโทษ...แต่ชั้นก็ไล่มันออกจากบ้านไปแล้ว

ชั้นก็เลยโทรไปหากาคุโตะ ชวนออกมาซื้อแว่นใหม่ด้วยกัน พอไปถึงร้านแว่นก็เห็นมีแว่นแบบใหม่ ๆ มาเยอะดี แต่ลองอันนั้นอันนี้ก็แล้วยังไม่ถูกใจ ถามกาคุโตะหมอนั่นก็บอกว่า "นายใส่อันไหนก็ดูดีหมดนั่นแหล่ะ" พึ่งไม่ได้เลยจริง ๆ

สุดท้ายก็เลยซื้อแบบเดิมมาเพราะยังไงชั้นก็ชอบแว่นกลม ๆ ธรรมดาแบบนั้นมากกว่าแว่นที่ดีไซน์ออกมาเพื่อความเท่แบบแปลก ๆ ของคนที่ไม่ได้สายตาสั้นเลยสักนิดอยู่แล้ว ขอเท่แบบหนุ่มแว่นสายตาไม่ดีดีกว่า ฮ่า..ฮ่า..

ปล. อาคุตางาว่าคุง...หึหึ เห็นชั้นเงียบ ๆ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะลืมนะ

ชั้นไม่ใช่อาโตเบะนะ เพราะงั้นถ้าชั้นจะดีใจกับเรื่องพวกนี้ก็ไม่ผิดซะหน่อย ...

เมื่อวานเย็น หลังเลิกซ้อม ตอนที่ชั้นกำลังจะกลับบ้านนะ อยู่ๆ ก็มีรุ่นน้องคนนึงโผล่เข้ามาหา เค้าเอาของขวัญมาให้ล่ะ ! พอชั้นกลับถึงบ้านก็เลยรีบเปิดดู มีเค้กสตรอว์เบอร์รี่ทำเองกับตุ๊กตากบสีเขียว ... มันก็น่าแปลกใจนิดหน่อยที่เค้าซื้อตุ๊กตาให้ ถึงมันจะเป็นของที่ไม่น่าจะให้ผู้ชายก็เถอะนะ แต่ก็อดดีใจไม่ได้ ~

เย็นวันนี้ยูชิพาไปเลี้ยงไอติมล่ะ ~ ... จะว่าไป ช่วงนี้ยูชิดูใจดีผิดปกติแฮะ ขนาดแข่งแพ้เพราะชั้นพลาด ยังไม่บ่นอะไรซักคำแต่ถ้าเป็นอย่างงี้ทุกวันก็ดีสิ ไม่รู้คิดอะไรอยู่นะ แปลกกกกกกก ... น่าสงสัยจริงๆ ...

อ๊ะ !จริงสิ ... ชิชิโดะทำแก้วน้ำที่โอโทริซื้อให้แตก !! ถ้าเจ้าปี 2 นั่นรู้เข้าจะทำหน้ายังไงน้า ~ สงสัยจะร้องไห้แน่ๆ ต้องคอยติดตามดู ... >3<

(เรื่องจริงผสมแต่ง มั้ง?)

"............................................."

อย่าคิดนะ..ว่าชั้นชอบนักกับไอ้การมานั่งเขียนอะไรพรรค์นี้

แต่ถ้าชั้นไม่เขียน...

เจ้าบ้าที่มันนั่งหลบมุมหางตกอยู่ตรงนั้นมันก็ไม่ยอมไปซ้อมซักทีน่ะสิ!

ฮึ่ย!!! เขียนก็เขียน! (ฟะ)

แล้ว......เอิ่ม...แล้วจะเริ่มจากตรงไหนดีล่ะ

เอ่อ...เมื่อวาน...ก่อนกลับบ้าน..

แวะซื้อแซนด์วิชชีส...

จากนั้น....ฝนก็ตก....

แล้วก็....เอ่อ....

เอ่อ....

เอ่อ.........

--ปึ้ด!-- [เสียงเส้นความอดทนขาด]

นึกไม่ออกเฟ้ย!!ย้ากกกกกก!!!เลิก!!เลิก!!

............... ฮ้าววววว .............. ว่างจัง .... เบื่อด้วย C.....

กัคคุงไม่อยู่ตั้งหลายวัน กะว่าจะไปซื้อเกมมาเล่นก็ดันไม่มีคนให้เล่นด้วย เล่นคนเดียวมันไม่สนุกเท่าเล่นกัน2คนนะรู้ป่าวว โทรไปหาก้อไม่ติดดดด....... ยูชิก็น่าเบื่อ วันๆออกไปเดินเที่ยวอยู่ได้ อาโตเบะก็หายไปไหนก็ไม่รู้ ......... บู่ๆๆ

สุดท้ายคิดจะออกไปหาอะไรเล่นที่คอร์ท ดันแปะป้าย "หยุดชดเชยวันแม่" ทีนี้ก้อยิ่งไม่มีอะไรทำเลยน่ะ C ~~~

เฮ่ออ .....5ทุ่มกว่าแล้วเหรอออ ....... พอไม่มีอะไรทำก็ง่วงอีกแล้ว .....สุดแสนจะง่วงงงงง ..........

ราตรีสวัสดิ์นะทุกคนนนนนนนน ~~~

สวัสดีครับผม ยูชิ เองครับ ยังจำกันได้รึเปล่า (O-O)P

วันนี้ผมมีเรื่องพิลึก ๆ มาเล่าให้ฟัง เรื่องมันมีอยู่ว่า วันนี้หลังเลิกชมรมระหว่างที่ผมกำลังเดินกลับบ้านอยู่นั้น ผมรู้สึกได้ว่ามีคนกำลังเดินตามผมมา แต่ทว่า...เมื่อผมหันกลับไป กลับไม่พบสิ่งมีชีวิตใด ๆ เลย (O-O")

ตอนแรกผมทำเป็นไม่สนใจ...แต่ว่าคราวนี้พอผมลองตั้งสมาธิดูดี ๆ แล้ว ผมกลับได้ยินเสียงซะนี่ เสียงดัง....แปลบ..แปลบ...เสียงเหมือนมีคนเดินตามมา.............(O[]O")....แย่แล้ว...นี่ผมควรจะทำยังไงดี

ผมยังทำใจดีสู้เสือเดินต่อไปอีกสักพัก เมื่อผมหันกลับไป!!....ผมก็ไม่เห็นอะไรอยู่ดี....คราวนี้ผมทนไม่ได้แล้ว ผมวิ่งทันที...แต่เสียงนั้นมันก็วิ่งตามผมมาด้วย....คราวนี้ผมวิ่งสุดแรงเกิด...เป็นไงเป็นกัน!!

แต่ผมก็ดันวิ่งไปชนทางตันซะนี่ ผมจนตรอกแล้ว...ผมค่อย ๆ หันกลับไป...เงาดำค่อย ๆ คืบคลานเข้ามา....ผมร้อง...."ว๊ากกกกกกกก!!~"

"เฮ้ย..!! ยูชิเป็นอะไร" เงาดำเรียกชื่อผม....ทำให้ผมหยุดร้องแล้วมองตรงไป

อาโตเบะ ยืนอยู่ตรงนั้น โอ้!! พระเจ้าทรงโปรด...

ผมวิ่งตรงไปหาอาโตเบะด้วยความดีใจอย่างสุดซึ้ง....แล้วก็ได้รับ ลูกถีบ...มาเป็นของตอบแทน

ผมรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง พบว่าผมนอนอยู่บนพื้นในห้องชมรม แต่ผมไม่ได้อยู่คนเดียว อาโตเบะก็อยู่ด้วย เขายืนอยู่ตรงหน้าผมสีหน้าเหมือนกำลังโกรธได้ที่ทีเดียว...รู้มั๊ยว่าเขาพูดกับผมว่ายังไง

"ยูชิ...ขืนนายทำแบบนี้อีกเป็นครั้งที่สอง ชั้นถอดนายจากตัวจริงแน่"

"หา??...ชั้นทำอะไร" ผมกำลังงงเพราะผมสิควรจะเป็นคนถามว่าเกิดอะไรขึ้นมากกว่า

"นี่มาแอบหลับในห้องชมรม...จนชั้นเดินมาเจอเข้าเห็นกำลังฝันร้ายเหงื่องี้แตกพลั่กยังกะวิ่งมาสักห้ากิโลฯ พอเข้าไปปลุก ปลุกก็ยาก แถมอยู่ ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นมากอดชั้นแบบนี้ ดีนะที่แค่ถีบจนน็อคไปกับพื้นอีกรอบ"

.................................

ถูกแล้วครับท่านผู้ชม สิ่งที่ผมเล่ามาทั้งหมดนี้....ผม "ฝัน" ครับ แต่มันพิลึกไหมล่ะ ผมไปเผลองีบอยู่บนพื้นชมรมได้ยังไงกัน (O-O?) พิลึกจริง ๆ ...

วันนี้.........เอ่อ.....

คือ...........

อ่า....

"...................................."

ฮึ่ย!!!!

ทำไมคนอย่างชั้นต้องมานั่งเขียนบลอค
บอกเรื่องราวชีวิตในประจำวันอย่างกับพวกผู้หญิงด้วยล่ะ!

หือ....

อะไร..มองหน้าชั้นทำไม....

แนะนำตัว...!?

พวกนายก็รู้อยู่แล้วยังจะต้องให้ชั้นแนะนำตัวอะไรอีก!
เรื่องงี่เง่าพรรค์นั้นใครมันจะทำให้เสียเวลากัน!

"โอ่ย! โจทาโร่! นายจะยืนยิ้มทำอะไรอยู่ตรงนั้น ! ไปซ้อมกันได้แล้ว!"

สวัสดีครับทุกคน วันนี้ผมเริ่มเขียนไดครั้งแรก

จากการรบเร้าของเจ้ากาคุโตะ เห็นบอกว่าชวนจิโร่เขียนแล้วมันไม่ยอมเขียนสักที เห็นแก่ว่ามันป่วยอยู่เลยเอาใจคนป่วยสักหน่อย

ก่อนอื่นคงต้องแนะนำตัวกันก่อนสินะ

ผมชื่อ โอชิทาริ ยูชิ ผมอยู่โรงเรียนเฮียวเทกักคุเอ็น คิดว่าทุกคนคงรู้จักกันดีอยู่แล้วและผมก็เข้าชมรมเทนนิสที่นั่นด้วย

ผมได้เล่นเป็นตัวจริงคู่กับเจ้ากาคุโตะ บอกตามตรงผมว่าหมอนั่นไม่ค่อยยอมอยู่นิ่งเลยแต่เราก็เข้าขากันดีมากเลยล่ะเวลาที่เล่นด้วยกันน่ะ หมอนั่นตีลังกาเก่งมากเลย(o-o)-b

นี่ผมยังไม่ได้บอกหรือว่าผมเล่นคู่น่ะ ผมไม่ได้เล่นเดี่ยวนะครับทุกท่าน เอาล่ะ...แนะนำตัวกันพอแล้วล่ะนะ....คราวหน้าผมจะเริ่มเขียนไดล่ะนะ จะพยายามเขียนบ่อย ๆ นะครับ

.

Ps. ถึงกาคุโตะ ถ้าเข้ามาเห็นได ขอให้หายไว ๆ ละกัน ชั้นซ้อมไม่ได้ถ้าไม่มีนายนะ แล้วก็ดีใจกับนายที่ได้คะแนนท๊อปภาษาอังกฤษด้วย อย่างว่าวิชาโปรดนายนี่ สุดท้าย ชั้นเริ่มเขียนไดแล้วนะคอมเมนท์ด้วยล่ะ