วันนี้ขากลับจากโรงเรียน มีฝนตกเล็กน้อย ......ยูคิมุระจะโดนฝนรึเปล่า เพราะไม่ได้กลับพร้อมกัน วันหน้าถ้าตกอีก จะเอาร่มไปรับ ถ้าเกิดลืมเอาร่มไป ชั้นจะให้นายยืมหมวก

อีกเรื่องคือรู้คะแนนสอบภาษาอังกฤษแล้ว คะแนนมากสุดคือ 79.5 .........ซึ่งคนที่ได้ก็คือชั้นเอง.... แม้จะได้มากที่สุด แต่ก็ยังไม่เป็นที่น่าพอใจ ถ้าเป็นยูคิมุระ ต้องทำได้มากกว่านี้แน่ เพราะเป็นวิชาที่ถนัด นอกจากนี้ ยังมีคนได้คะแนนใกล้เคียงกันกับชั้นอยู่ .....คิดว่าต้องรีบกำจัดเจ้านั่นซะตอนนี้ ไม่งั้นเดี๋ยวจะยุ่งในภายหลัง ... ถ้าเป็นนาย นายจะคิดยังไง ? ยูคิมุระ...

ในวันที่ 15 เดือนสิงหาคม มันเป็นเหตุการณ์ครั้งแรกที่ฉันพบเห็นเพราะการที่คนสอบผ่านต้องมานั่งสอบซ่อมเป็นเพื่อนคนที่ตกนี่สิ ดูไปแล้วมันช่างเป็นอัตราที่สูงมากของการสอบซ่อมของวิชาวิทยาศาสตร์

ซึ่งยังโชคดีที่ฉันไม่ได้เป็นหนึ่งในอัตรานั้น... ก็แน่อยู่เเล้วเพราะตามที่ฉันคำนวนว่าฉันผ่านวิชานี้ได้ 100% แต่กลับต้องมานั่งสอบซ่อมร่วมกับพวกที่สอบตกนี่สิ... หรือคงเพราะอาจาร์ยมีอาการที่เรียกว่า"ขี้เกรียจ"บอกคะแนนของนักเรียน จึงต้องลากคนที่สอบผ่านอย่างฉันไปร่วมวงด้วย

แต่แทนที่จะบอกว่าใครผ่านแทนคะแนนให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยล่ะ?? ฉันก็จะได้ไม่ต้องมานั่งร่วมวงอีกคน เพราะทั้งห้องสอบผ่านไม่ถึง 10 คนตามที่คำนวนไว้แต่ก็ไม่ได้คำนวนว่าอาจาร์ยท่านจะลากนักเรียนมานั่งเครียดกับการสอบซ่อมนี้ยกห้อง ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ... แต่สุดท้ายฉันก็ต้องนั่งสอบกับเขาด้วย

สะวีดัด ทุกคน !!! >_<

จริงๆแล้วชั้นมีเรื่องจะมาเล่าตั้งแต่วันก่อนแล้วล่ะ แต่ว่าเหตุการณ์อะไรต่อมิอะไรมันฉุกละหุกเล็กน้อยเลยมาเล่าช้าไปไม่ว่ากันนะ ~

วันแม่ที่ผ่านมา ชั้นได้ทำเรื่องน่ารักสุดๆ ให้แม่ด้วยล่ะจะบอกให้

ก่อนถึงวันแม่ชั้นคิดอยู่ตลอดว่าจะทำอะไรให้แม่ดี เพราะว่าที่ผ่านมาชั้นไม่ค่อยได้ทำอะไรให้ท่านเสียเท่าไหร่ ไปๆมาๆชั้นก็เลยคิดได้ว่า ชั้นจะทำพายบลูเบอรี่ให้แม่เป็นของขวัญล่ะ !!

แต่คงรู้ใช่มั้ยว่า คนอย่างชั้นมันก็ดีแต่กินๆๆๆๆ เคยทำเองซะที่ไหน T-T (กะ..ก็เรื่องทำอาหารมันเป็นงานของผู้หญิงนี่ !!)

เอาน่ะ..ลองทำเองมันก็เป็นประสบการณ์ในชีวิตเผื่อวันไหน เค้กหมดโลกขึ้นมาชั้นจะได้ทำพายกินเค้กให้หนำใจ แต่ในเมื่อทำอะไรไม่เป็นก็ต้องหาคนสอน ชั้นเลยขอให้ นัชชี่ มาสอนทำพายที่บ้าน >_< (นัชชี่เป็นเพื่อนรักของชั้นที่รู้จักกันมานานมแล้ว ทุกคนที่ร.ร.ชอบหาว่าเราเป็นแฟนกัน..หุหุ ถ้าเป็นงั้นจริงก็ดีน่ะสิ~)

จากนั้นเราก็ไปซื้อของทำพายกันที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตในห้างใกล้ๆบ้านชั้น

แน่นอนล่ะ ว่าค่าอุปกรณ์ชั้นต้องออกเองทั้งหมด..ราคาแพงใช่เล่นเลยนะเนี่ย T^T

เงินที่ชั้นอุตส่าห์เก็บหอมรอมริบไว้กะว่าจะไปกินเค้กบุฟเฟ่ห์กับเพื่อนๆอาทิตย์หน้าเป็นอันมอดไปในทันที แต่เพื่อหม่าม้าสุดที่รัก มารุอิ บุนตะ คนนี้ยอมได้อยุ่แล้ว...ฮี่ๆ แม่ต้องดีใจจนน้ำตาไหลแน่ๆ ที่เกิดมามีลูกน่ารักแบบนี้ > <

หลังจากที่ซื้อของเสร็จชั้นก็ต้องแอบย่องเข้าบ้าน ไม่ให้แม่เห็น ไม่งั้นมันก็ไม่เซอร์ไพรส์น่ะสิ

มันเลยไม่มีทางเลือก ชั้นกับนัชชี่เลยต้องนั่งทำพายในห้องนอน (ห้องนอนชั้นเองอ้ะ)

หุหุ จริงๆแล้วมันก็ไม่ยากเท่าไหร่เลยนะเนี่ย ~ หนุกดีแฮะ อืม...ทำไปจกแคร๊กเกอร์ไป ทำไปจกครีมชีสไป... "เพียะ !! " โอ๊ย !! T^T

ไม่ต้องบอกใช่มั้ยเสียงอะไร...นัชชี่ตีมือเข้าให้น่ะสิ... ชิ จกนิดจกหน่อยส่วนผสมก็คงพอแหละน่า

จากนั้นไม่นานมันก็เสร็จ !!! เฮ ~ ขนมอย่างแรกในชีวิตที่ชั้นลงมือเองเลยนะเนี่ยอัจฉริยะมั้ยล่า!!!!?? >0<

ยะฮู้วว ~!!! น่ากินเป็นบ้าๆๆๆๆ > < แน่นอนว่าชั้นไม่ทำถาดเดียวหรอก ส่วนผสมมีเท่าไหร่ก็ทำมันให้หมดนั่นล่ะ ชั้นทำออกมา 3 ถาด ถาดแรกต้องให้หม่าม้าชัวร์ๆ อีกถาด ชั้นจะเก็บให้ให้น้องชายที่ตอนนี้ไปแข่งเกมส์ที่สิงคโปร์ กลับมาต้องดีใจแน่ๆ รักพี่คนนี้ซะ ส่วนอีกอัน..เหอๆ ชั้นก็ต้องกินเองน่ะสิ แต่ต้องแบ่งนัชชี่ด้วยเพราะอุตส่าห์มาช่วนสอนถึงที่ รักนัชชี่ที่ซู้ดดดด

จนสุดท้ายตอนเย็นชั้นกับนัชชี่ก็ซัดพายถาดแรกซะเรียบ อร่อยมั่ก !!! ถึงจะหวานไปหน่อยแต่ก็โอเคนะ ฮี่ๆก็ชั้นชอบของหวานอยู่แล้วนี่

ต่อมาวันที่ 12 แม่มีธุระแต่เช้าเลยอ้ะ T^T ชั้นเลยต้องอยุ่เฝ้าบ้านกับนัชชี่ 2 คน (อย่าเข้าใจผิดนะ !! นัชชี่ค้างที่บ้านชั้นแต่เรานอนคนละห้องกัน > <)

ชั้นทำเรื่องผิดพลาดไปอย่างแรง เมื่อเรากินข้าวเช้าและอยากจะหาของหวานหม่ำต่อ..ชั้นเปิดตู้เย็น หาของกินและเห็นมีพายอยู 2 ถาดก็เลยคว้ามากินถาดนึง อย่างเอร็ดอร่อย...แต่พอกินหมดแล้ว นัชชี่ก็ถามขึ้น...

" พายถาดนี้น่ะ...ใช่ที่จะเก็บไว้เซอร์ไพรส์น้องชายรึป่าว.."

ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกส์ !!!!! ลืมไปซะได้ ม่ายยยยยย =[]= ทำไงดี จบกันเผลอกินไปซะแล้ว.......... ฮือๆๆๆ.....หม่าม้าฮะ....หม่าม้าไม่ค่อยชอบกินของหวานใช่มั้ย.... ถ้างั้นก็แบ่งกันกินกับน้องคนละครึ่งแล้วกันนะ..ไว้คราวหน้าป๋มจะทำให้ใหม่น้า... ฮือๆ T T

ปล. ชั้นพยายามไม่เปิดตู้เย็นไปอีกพักใหญ่เพราะกลัวว่าพอเห็นของหวานทีไรชั้นคงต้องอดใจหยิบมากินเองไม่ได้ซะทุกที....

ในที่สุดก็ได้ใช้คอมพิวเตอร์สักที (ในที่สุดก็ได้ควบบทซะที)

เท่าที่อ่านดู ทุกๆคนดูจะตั้งใจเขียนกันอย่างขยันขันแข็งดีนะ ^^ ชั้นยังไม่รู้ว่าควรจะเขียนเรื่องไหนก่อนดี...

น่าแปลกที่ช่วงนี้เหมือนฝนจะตกบ่อย ไม่ใช่ว่าไม่ชอบหรอกนะ แต่ตกบ่อยๆเหมือนกับจะทำให้ "พวกที่ลืมร่ม" ต้องมาสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นอย่างนั้นแหละ

เอาล่ะ ดูท่าว่าจะต้องเริ่มเรียนกันอย่างจริงๆจังๆเสียที... อาจารย์เข้าห้องมาแล้ว... ถึงจะหยุดเรียนไป แต่ก็คงเรียนรู้เรื่อง... ถ้าเกิดเรียนไม่รู้เรื่องขึ้นมา

ก็โทษเก็นอิจิโร่กับเร็นจิก็แล้วกัน สำหรับสมุดโน้ตที่เอามาให้

ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ขอให้ทุกคนรักษาสุขภาพด้วยนะ

แถมนิด

อัพเดทหน้าCASTแล้วnya...

วันนี้ตอนขากลับจากโรงเรียน ฝนตกหนักมั่กๆเลยNYA~ >< .... ยูชี่จะโดนฝนอ๊ะเป่า (งุงิ) ก็ม่ะได้กลับพร้อมกันอะ (ว้า~ แย๊จัง) ( /ทำท่า ว้า~แย๊จัง ) ทีหลังNYA ถ้าตกอีก เค้าจะเอาร่มไปรับล่ะ อิอิอิ(นุอิ) แต่ว่าNYA~ ถ้าเกิดว้าลืมเอาร่มไป.... (ทำท่าเขินอาย) ชั้นจะให้นายยืมหมวก.. นะจ๊ะ - -,,,,

.

(อ๊ายยๆๆๆๆ เขิน ><!!!!!!)

.

บล้าๆๆๆๆ ชั้นพูดอะไรอยู่เนี่ย Rhythm ni HIGH!!!SANADA NO BIGINI YOI NA!!! tonde miso!!!

.

SANADABEAM!!!!!!!!!!!

.

อ่า.. งุงิ เค้าต้องปัยแล้วNYA~ =w=!! Sannen Munen Mataraishuuu ><!!

.

ฮิฮิ

ข้อความข้างบนนั่น จะเล่นมากไปแล้วนะ ... นิโอ ยางิว พวกนายคนใดคนหนึ่งคงจะรู้ตัวว่ามาทำแบบนี้แล้วจะโดนลงโทษยังไง...ถึงยูคิมุระจะกลับมาแล้ว แต่ชั้นก็ยังเป็นรองกัปตันอยู่นายทำเรื่องแบบนี้ ชั้นไม่มีทางปล่อยไว้แน่ เตรียมตัวรับผลที่จะเกิดขึ้นซะ ถึงจะเป็นคนในทีม แต่ชั้นก็ไม่เวทนาพวกนายหรอกนะ

พวกที่มาเขียนคอมเมนต์ก็เถอะ...เฮอะ ข้อความสั่วๆไร้สาระแบบนี้ยังจะเชื่ออีกรึว่าชั้นเป็นคนเขียนช่างน่าเวทนาซะจริง ... ยานางิ ยูคิมุระ พวกนายก็เชื่อไปด้วยงั้นเรอะ ... โดนหลอกกันง่ายๆแบบนี้ ควรพิจารณาตัวเองได้แล้ว

สุดท้าย หวังว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีก

ซานาดะ เก็นอิจิโร่

edit @ 2006/08/17 19:39:10

ขอชั้นลบเครื่องหมาย "!!!" ที่เกินมานะ ทำบล็อคเบี้ยวไม่เป็นระเบียบ ชั้นล่ะเบื่อจริง

ไดอารี่นี้เป็นไดรวมนะ รักษาระเบียบส่วนรวมด้วย

ปล. นายนี่โชคร้ายจริงนะ ซานาดะ

รักนะ เด็กโง่ว

.

เทสึกะ คุนิมิตสึ

edit @ 2006/08/17 22:10:21

อ๊า อี ยา อี ยา~~~^3^

recommend เอาไว้เป็นการตักเตือน ว่าไม่ควรทำเยียงนี้ เด็กดีห้ามเอาอย่างนะจ๊ะ อุฮิ หึหึ

วันนี้ตื่นไปเรียนแต่เช้า...แต่ไม่ได้เรียนเลยซักวิชา!!

แต่งชุดทีมตั้งใจไปเรียนพละอย่างเร่าร้อน แต่ทำไมถึงจำไม่ได้ว่าวันนี้มีพิธีไหว้ครูที่หอประชุม!? ถ้ารู้แต่แรกก็จะเดินทางไปเรียนอย่างสบายๆแท้ๆ

ฉันทำผิดพลาดตรงไหนกันนะ...!?

เจอกับนีโอคุงตอนพักกลางวัน ตั้งใจว่าจะต้องเรียนวิชาตอนบ่ายให้ได้ มีอุปัทวเหตุให้ไม่ได้เรียนมาหลายอาทิตย์แล้ว แต่ระหว่างที่นั่งคุยกับนีโอคุง เด็กผู้หญิงข้างหลังคุยกันเสียงดัง พอหันไปดูก็ถึงเห็นว่าเป็นรุ่นน้องนี่เอง คุยกันว่าพวกอาจารย์มีประชุม

โทรไปเช็กรุ่นน้องที่ต้องเรียนด้วยกันตอนวิชาบ่าย ได้ความว่าอาจารย์มาสายอีกแล้ว ท่าทางจะออกจากบ้านมาแล้วก็รีบเข้าห้องประชุมไปเลย... ทำไมไม่มาให้เร็วกว่านี้ซักสองชั่วโมงแล้วเข้าสอนพวกผมก่อนไปประชุมล่ะครับ!? พวกผมเปิดเทอมมาสองเดือนสามเดือนแล้ว ได้เรียนกันสามคาบเองนะครับ!!! แล้วผมจะเอาอะไรไปสอบกันเล่า!!!!!

....ฮึ่ม...

...ทำไมในไดอารี่ของซานาดะ ถึงต้องเหมารวมว่าฉันไปเขียนอะไรเลอะเทอะแกล้งซานาดะในไดอารี่ด้วย ฉันไม่ใช่นีโอนะ!!!!! อย่ามากล่าวหาซี้ซั้วได้มั้ย ฉันไม่ได้เป็นคนแบบนั้นซะหน่อย!!!

นีโอมาซาฮารุไอ้บ้า!!!!

...เฮอะ...

ท่าทางไดอารี่ของฉันฉบับที่แล้วจะทำให้หลายคนเข้าใจผิดไป นายคิดว่าฉันจะแสดงอาการฟิวส์ขาดออกมาต่อหน้าสาธารณะชนแค่เพราะเรื่องพวกนั้นรึซานาดะ

ความจริงแล้วฉันแค่กำลังหัดแสดงอารมณ์ผ่านทางตัวอักษรอยู่ ดูท่าทางเครื่องหมาย [ ! ] จะสามารถสื่อถึงความรู้สึกให้คนอ่านรับรู้ได้จริงสินะ น่าแปลกที่ในหนังสือมักไม่ค่อยใช้กันเท่าไหร่ หรือเพราะมันทำให้ดูไม่เป็นทางการจึงไม่ค่อยใช้กัน

ส่วนที่ฉันเรียกนีโอว่าไอ้บ้า ก็แค่อยากลองใช้คำพูดแบบตัวอักษรสีแดงดูซักครั้ง(ยิ้ม)เท่านั้นเอง...หึหึหึ... ถึงฉันจะพูดคำแบบนั้นออกไป มันก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงความจริงไปซักหน่อย ยังไงหมอนั่นก็ทำตัวนีโอนีโออยู่วันยังค่ำน่ะแหล่ะ

ความจริงแล้ววันนี้ฉันไม่ได้จะมาแก้ตัวเรื่องอะไรหรอกนะ แค่อยากจะมาพูดเตือนอะไรนิดหน่อย เพราะฉันกำลังเป็นห่วงเกี่ยวกับภาพลักษณ์ของสาธิตริคไคของเราอยู่

แจ็คคัลไปอยู่ไหนกันนะ ฉันเป็นห่วงเขามากที่สุดเลย เพราะเขาเป็นคนที่มีจิตใจละเอียดอ่อนและบอบบางมาก

......มองฉันอย่างนั้นหมายความว่าอะไรรึนีโอ...

ต่อแต่นี้ไปพวกนายทุกคนควรระวังตัวให้ดีนะ รู้มั้ย อย่าแสดงจุดอ่อนออกมาแม้แต่นิด ไม่เช่นนั้นหมอนั่นจะออกมาป่วนอีกแน่ๆ เหมือนหมาหลั่นหล้าที่พยายามกระโดดใส่ชาวบ้านทุกคนที่เผลอไปสบตาด้วย

ไม่ต้องมาทำตัวกระดิกหางเลยนะนีโอคุง ฉันกำลังหมายถึงนายอยู่นั่นแหล่ะ

เพื่อภาพพจน์ที่ดีขึ้นของชมรมเทนนิสแห่งสาธิตริคไค ฉันหวังว่าทุกคนจะไม่มองข้ามคำเตือนที่บอกไปนะ

และฉันหวังว่าคราวหน้านายจะอดทนต่อการถูกของกินยั่วยุได้มากกว่านี้นะบุนตะ ไม่งั้นอีกไม่นานนายคงจะไม่กลมแค่ชื่อแน่...หึหึ...

หัวเอ็นทรี่อาจจะแปลกๆไปเสียหน่อย แต่ชั้นก็รู้สึกแปลกๆจริงๆนั่นแหละ...

เมื่อวานค่อนข้างอารมณ์ดี เพราะได้ช่วยแมวที่ติดอยู่บนต้นไม้หน้าโรงเรียน... ดีจังนะเจ้าเหมียว... แต่น่าแปลกที่พอกลับมาถึงบ้าน ความรู้สึกอิ่มใจนั้นกลับหายไปหมด กลับรู้สึกแย่มากๆจนทำการบ้านไม่รู้เรื่อง...

สุดท้ายก็คลื่นไส้จนต้องไปอ้วก...

ไม่ใช่เพราะอาการข้างเคียงจากการผ่าตัดหรอก อาจจะเป็นไปได้ว่า ไม่ได้เรียนนาน พอกลับมาเรียนร่างกายเลยช็อคๆ? นั่นก็ออกจะเป็นทฤษฎีที่แปลกไปเสียหน่อย

พอเมื่อเช้าตื่นขึ้นมา ว่าจะออกไปวิ่ง ก็ปวดหัวจนลุกไม่ขึ้น ยังกับว่าไปกินเหล้ามาเมื่อคืนอย่างนั้นแหละ...

แต่ตอนนี้หายดีแล้วล่ะ ^^

ยางิว ท่าทางว่านายจะหัวเสียพอตัวนะ กับเรื่องที่นิโอป่วน ไม่ต้องห่วงหรอก ถึงนิโอจะป่วน แต่บางทีก็ยังทำตัวน่ารักไม่ใช่รึไง ^^ แน่ล่ะว่าชั้นไม่นับเรื่องที่โทรมาหาเก็นอิจิโร่ตอนนั้นหรอกนะ

เท่าที่อ่านๆมา ทุกๆคนดูร่าเริงกันดีนะ โอโทริคุงที่มาเขียนก่อนหน้าชั้นก็ด้วย ถ้าชั้นเขียนไดอารี่อย่างร่าเริงแบบนั้นบ้าง จะเป็นยังไงนะ